قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 21 فروردین 1379، مجموعه ای از قواعد شکلی است که نحوه رسیدگی دادگاه ها به دعاوی حقوقی را سامان می دهد. این قانون مسیر طرح دعوا، رسیدگی، صدور رأی، اعتراض به آرا و اجرای احکام را مشخص می کند. شناخت سرفصل های مهم این قانون برای وکلا، پژوهشگران حقوقی و اشخاصی که قصد طرح دعوا دارند اهمیت عملی فراوان دارد. در ادامه، مهم ترین سرفصل های این قانون به صورت تحلیلی و کاربردی بیان می شود.
نخست: صلاحیت دادگاه ها
یکی از بنیادی ترین مباحث در آغاز هر دعوا، تشخیص مرجع صالح برای رسیدگی است. صلاحیت به معنای اختیار قانونی دادگاه برای رسیدگی به یک اختلاف است.
در این قانون دو نوع صلاحیت مورد توجه قرار گرفته است:
برای نمایش کامل تحلیل ها نیاز به اشتراک سرویس جدید دارید.
قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 21 فروردین 1379، افزون بر تعیین تشریفات رسیدگی، مجموعه ای از حقوق و تکالیف برای اصحاب دعوا، دادگاه و اشخاص مرتبط با دادرسی مقرر کرده است. توجه دقیق به مواد، تبصره ها و بندهای این قانون نقش تعیین کننده ای در اداره صحیح دعوا و جلوگیری از ایرادات شکلی دارد. در ادامه، مهم ترین حقوق، تکالیف و نکات کاربردی قانون با اشاره به شماره مواد به صورت دسته بندی شده بیان می شود.
بخش نخست: حق مراجعه به دادگاه و تکلیف دادگاه به رسیدگی
مواد 1 تا 3
برای نمایش کامل تحلیل ها نیاز به اشتراک سرویس جدید دارید.
