قانون برگزاری مناقصات مصوب 1383/01/25
ماده 2
تعاریف واژگانی کـه در این قانون بـه کار برده شده، بـه شرح زیر تعریف می شوند:
الف ـ مناقصه: فرایندی است رقابتی برای تامین کیفیت مورد نظر (طبق اسناد مناقصه)، کـه در آن تعهدات موضوع معامله بـه مناقصه گری کـه کمترین قیمت متناسب را پیشنهاد کرده باشد، واگذار می شود.
ب ـ مناقصه گزار: دستگاه موضوع بند (ب) ماده 1 این قانون کـه مناقصه را برگزار می نماید.
ج ـ مناقصه گر: شخصی حقیقی یا حقوقی است کـه اسناد مناقصه را دریافت و در مناقصه شرکت می کند.
د ـ کمیته فنی بازرگانی: هیاتی است با حداقل سه عضو خبره فنی بازرگانی صلاحیت دار کـه از سوی مقام مجاز دستگاه مناقصه گزار انتخاب می شود و ارزیابی فنی بازرگانی پیشنهادها و سایر وظایف مقرر در این قانون را بر عهده می گیرد.
هـ ـ ارزیابی کیفی مناقصه گران: عبارت است از ارزیابی توان انجام تعهدات مناقصه گران کـه از سوی مناقصه گزار یا بـه تشخیص وی توسط کمیته فنی بازرگانی انجام می شود.
و ـ ارزیابی فنی بازرگانی پیشنهادها: فرایندی است کـه در آن مشخصات، استانداردها، کارایی، دوام و سایر ویژگی های فنی بازرگانی پیشنهادهای مناقصه گران بررسی، ارزیابی و پیشنهادهای قابل قبول برگزیده می شوند.
ز ـ ارزیابی مالی: فرایندی است کـه در آن مناسب ترین قیمت بـه شرح مندرج در ماده 20 این قانون از بین پیشنهاد هایی کـه از نظر فنی بازرگانی پذیرفته شده اند، برگزیده می شود.
ح ـ ارزیابی شکلی: عبارت است از بررسی کامل بودن اسناد و امضای آنها، غیر مشروط و خوانا بودن پیشنهاد قیمت.
ط ـ انحصار: انحصار در معامله عبارت است از یگانه بودن متقاضی شرکت در معامله کـه بـه طرق زیر تعیین می شود.
1 ـ اعلان هیات وزیران برای کالاها و خدماتی کـه در انحصار دولت است.
2 ـ انتشار آگهی عمومی و ایجاب تنها یک متقاضی برای انجام معامله.
ی ـ برنامه زمانی مناقصه: سندی است کـه در آن زمان و مهلت برگزاری مراحل مختلف مناقصه، مدت اعتبار پیشنهادها و زمان انعقاد قرارداد مشخص می شود.
