قانون مجازات اسلامی 1392

در جرایم موجب حد، مرتکب در صورتی مسئول است کـه علاوه بر داشتن علم، قصد و شرایط مسئولیت کیفری بـه حرمت شرعی رفتار ارتکابی نیز آگاه باشد.

در جرایم موجب حد هر گاه متهم ادعای فقدان علم یا قصد یا وجود یکی از موانع مسئولیت کیفری را در زمان ارتکاب جرم نماید در صورتی کـه احتمال صدق گفتار وی داده شود و اگر ادعاء کند کـه اقرار او با تهدید و ارعاب یا شکنجه گرفته شده است، ادعای مذکور بدون نیاز بـه بیّنه و سوگند پذیرفته می شود.

تبصره 1 ـ در جرایم محاربه و افساد فی الارض و جرایم منافی عفّت با عنف، اکراه، ربایش یا اغفال، صرف ادعاء، مسقط حد نیست و دادگاه موظف بـه بررسی و تحقیق است.

تبصره 2 ـ اقرار در صورتی اعتبار شرعی دارد کـه نزد قاضی در محکمه انجام گیرد.

دادگاه نمی تواند کیفیّت، نوع و میزان حدود شرعی را تغییر یا مجازات را تقلیل دهد یا تبدیل یا ساقط نماید. این مجازات ها تنها از طریق توبه و عفو بـه کیفیت مقرر در این قانون قابل سقوط، تقلیل یا تبدیل است.

در مورد حدودی کـه در این قانون ذکر نشده است، طبق اصل یکصد و شصت و هفتم (167) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران عمل می شود.