قانون مجازات اسلامی 1392

محاربه عبارت از کشیدن سلاح بـه قصد جان؛ مال یا ناموس مردم یا ارعاب آنها است، بـه نحوی کـه موجب ناامنی در محیط گردد. هر گاه کسی با انگیزه شخصی بـه سوی یک یا چند شخص خاص سلاح بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد و نیز کسی کـه بـه روی مردم سلاح بکشد ولی در اثر ناتوانی موجب سلب امنیت نشود، محارب محسوب نمی شود.

فرد یا گروهی کـه برای دفاع و مقابله با محاربان دست بـه اسلحه ببرد، محارب نیست.

راهزنان، سارقان و قاچاقچیانی کـه دست بـه سلاح ببرند و موجب سلب امنیّت مردم و راه ها شوند، محاربند.

حد محاربه یکی از چهار مجازات زیر است:

الف ـ اعدام؛

ب ـ صلب؛

پ ـ قطع دست راست و پای چپ؛

ت ـ نفی بلد.

انتخاب هر یک از امور چهارگانه مذکور در ماده (282) بـه اختیار قاضی است.

مدت نفی بلد در هر حال کمتر از یک سال نیست، اگر چه محارب بعد از دستگیری توبه نماید و در صورتی کـه توبه نکند، همچنان در تبعید باقی می ماند.

در نفی بلد محارب باید تحت مراقبت قرار گیرد و با دیگران معاشرت، مراوده و رفت و آمد نداشته باشد.