قانون مجازات اسلامی 1392

دیه جنایت بر میّت، یک دهم دیه کامل انسان زنده است، مانند جدا کردن سر از بدن میّت کـه یک دهم دیه و جداکردن یک دست، یک بیستم دیه و هر دو دست، یک دهم دیه و یک انگشت، یک صدم دیه کامل دارد. دیه جراحات وارده بـه سر و صورت و سایر اعضاء و جوارح میت بـه همین نسبت محاسبه می شود.

تبصره ـ دیه جنایت بر میّت بـه ارث نمی رسد، بلکه متعلق بـه خود میّت است کـه در صورت مدیون بودن وی و عدم کفایت ترکه، صرف پرداخت بدهی او می گردد و در غیر این صورت برای او در امور خیر صرف می شود.

هر گاه آسیب وارده بر میّت، دیه مقدّر نداشته باشد، یک دهم ارش چنین جنایتی نسبت بـه انسان زنده محاسبه و پرداخت می گردد.

قطع اعضاء میّت برای پیوند بـه دیگری در صورتی که با وصیّت او باشد، دیه ندارد.

دیه جنایت بر میّت حال است، مگر اینکه مرتکب نتواند فوراً آن را پرداخت کند، کـه در این صورت بـه او مهلت مناسب داده می شود.

دیه جنایت بر میّت خواه عمدی باشد یا خطایی؛ توسط خود مرتکب پرداخت می شود.

هر گاه شخصی بـه طور عمدی، جنایتی بر میّت وارد سازد یا وی را هتک نماید، علاوه بر پرداخت دیه یا ارش جنایت، بـه سی و یک تا هفتاد و چهار ضربه شلاق تعزیری درجه شش محکوم می شود.