قانون روابط مالک و مستاجر 1339

ماده 1

دکان ها، مغازه ها، خانه ها، آپارتمان ها، مهمان خانه ها، مسافرخانه ها، گرمابه ها، کاروان سراها، محل کارخانه ها، محل باشگاه های ورزشی، گاراژها، انبارها، اطاق های کرایه بطور کلی هر محلی که برای پیشه و کسب یا تجارت و یا سکنی تا بـه حال اجاره داده شده است و یا بعدا اجازه داده شود مشمول مقررات این قانون خواهد بود. تبصره 1 ـ منظور از اجاره مذکوره در این ماده آن است که تصرف متصرف بـه عنوان اجاره یا صلح منافع یا هر عنوان دیگری بـه منظور اجاره باشد اعم از این که نسبت بـه مورد تصرف سند رسمی یا غیر رسمی تنظیم شده و یا تصرف متصرف بر حسب تراضی با موجر یا نماینده قانونی او باشد. تبصره 2 ـ اراضی مزروعی محصور یا غیر محصور مشمول این قانون نخواهند بود. تبصره 3 ـ تصرف ناشی از معاملات رهنی و معاملات با حق استرداد تصرف بـه عنوان اجاره شناخته نمی شود. تبصره 4 ـ ساختمان هایی که برای سکونت بـه طور فصلی برای مدتی که از شش ماه تجاوز نکند اجاره داده می شود مشمول این قانون نخواهد بود مشروط بر اینکه فصلی بودن اجاره در اجاره نامه آن تصریح شده باشد. فصل دوم ـ اجاره بها و ترتیب پرداخت آن