قانون مجازات اسلامی 1392

اقرار عبارت از اخبار شخص بـه ارتکاب جرم از جانب خود است.

اظهارات وکیل علیه موکّل و ولی و قیّم علیه مولّی علیه اقرار محسوب نمی شود.

تبصره ـ اقرار بـه ارتکاب جرم قابل توکیل نیست.

اقرار باید با لفظ یا نوشتن باشد و در صورت تعذّر، با فعل از قبیل اشاره نیز واقع می شود و در هر صورت باید روشن و بدون ابهام باشد.

اقرار باید منجّز باشد و اقرار معلّق و مشروط معتبر نیست.

اقرار در صورتی نافذ است کـه اقرارکننده در حین اقرار، عاقل، بالغ، قاصد و مختار باشد.

اقراری کـه تحت اکراه، اجبار، شکنجه و یا اذیّت و آزار روحی یا جسمی اخذ شود، فاقد ارزش و اعتبار است و دادگاه مکلّف است از متهم تحقیق مجدّد نماید.

اقرار شخص سفیه کـه حکم حجر او صادر شده است و شخص ورشکسته، نسبت بـه امور کیفری نافذ است، اما نسبت بـه ضمان مالی ناشی از جرم معتبر نیست.

هر گاه متهم اقرار بـه ارتکاب جرم کند، اقرار وی معتبر است و نوبت بـه ادلّه دیگر نمی رسد، مگر این کـه با بررسی قاضی رسیدگی کننده قرائن و امارات برخلاف مفاد اقرار باشد کـه در این صورت دادگاه، تحقیق و بررسی لازم را انجام می دهد و قرائن و امارات مخالف اقرار را در رای ذکر می کند.

در کلیه جرایم، یک بار اقرار کافی است، مگر در جرایم زیر کـه نصاب آن بـه شرح زیر است: الف ـ چهار بار در زنا، لواط، تفخیذ و مساحقه؛ ب ـ دو بار در شرب خمر، قوّادی، قذف و سرقت موجب حد.

تبصره 1 ـ برای اثبات جنبه غیرکیفری کلیه جرایم، یک بار اقرار کافی است.

تبصره 2 ـ در مواردی کـه تعدد اقرار شرط است، اقرار می تواند در یک یا چند جلسه انجام شود.

انکار بعد از اقرار موجب سقوط مجازات نیست، بـه جز در اقرار بـه جرمی کـه مجازات آن رجم یا حد قتل است کـه در این صورت در هر مرحله، ولو در حین اجراء؛ مجازات مزبور ساقط و بـه جای آن در زنا و لواط صد ضربه شلاق و در غیر آنها حبس تعزیری درجه پنج ثابت می گردد.