قانون مجازات اسلامی 1392

سوگند عبارت از گواه قراردادن خداوند بر درستی گفتار اداء کننده سوگند است.

اداء کننده سوگند باید عاقل، بالغ، قاصد و مختار باشد.

سوگند باید مطابق قرار دادگاه و با لفظ جلاله والله، بالله، تالله یا نام خداوند متعال بـه سایر زبان ها اداء شود و در صورت نیاز بـه تغلیظ و قبول اداء کننده سوگند، دادگاه کیفیت ادای آن را از حیث زمان، مکان، الفاظ و مانند آنها تعیین می کند. در هر صورت، بین مسلمان و غیر مسلمان در ادای سوگند بـه نام خداوند متعال تفاوتی وجود ندارد.

سوگند باید مطابق با ادعاء صریح در مقصود و بدون هرگونه ابهام باشد و از روی قطع و یقین اداء شود.

سوگند باید با لفظ باشد و در صورت تعذّر، با نوشتن یا اشاره ای کـه روشن در مقصود باشد، اداء شود.

در مواردی کـه اشاره مفهوم نباشد یا قاضی بـه زبان شخصی کـه سوگند یاد می کند، آشنا نباشد و یا اداء کننده سوگند قادر بـه تکلّم نباشد، دادگاه بـه وسیله مترجم یا متخصص امر مراد وی را کشف می کند.

سوگند فقط نسبت بـه طرفین دعوی و قائم مقام آنها مؤثر است.

حدود و تعزیرات با سوگند نفی یا اثبات نمی شود، لکن قصاص، دیه، ارش و ضرر و زیان ناشی از جرایم، مطابق مقررات این قانون با سوگند اثبات می گردد.

هر گاه در دعاوی مالی مانند دیه جنایات و همچنین دعاویی کـه مقصود از آن مال است، مانند جنایت خطایی و شبه عمدی موجب دیه، برای مدعی خصوصی امکان اقامه بیّنه شرعی نباشد، وی می تواند با معرفی یک شاهد مرد یا دو شاهد زن بـه ضمیمه یک سوگند، ادعای خود را فقط از جنبه مالی اثبات کند.

تبصره ـ در موارد مذکور در این ماده، ابتداء شاهد واجد شرایط شهادت می دهد و سپس سوگند توسط مدعی اداء می شود.

هر گاه ثابت شود سوگند، دروغ و یا اداء کننده سوگند فاقد شرایط قانونی بوده است، بـه سوگند مزبور ترتیب اثر داده نمی شود.