قانون مجازات اسلامی 1392

علم قاضی عبارت از یقین حاصل از مستندات بین در امری است کـه نزد وی مطرح می شود. در مواردی کـه مستند حکم؛ علم قاضی است، وی موظف است قرائن و امارات بین مستند علم خود را بـه طور صریح در حکم قید کند.

تبصره ـ مواردی از قبیل نظریه کارشناس، معاینه محل، تحقیقات محلی، اظهارات مطلع، گزارش ضابطان و سایر قرائن و امارات کـه نوعاً علم آور باشند، می تواند مستند علم قاضی قرار گیرد. در هر حال مجرّد علم استنباطی کـه نوعاً موجب یقین قاضی نمی شود، نمی تواند ملاک صدور حکم باشد.

در صورتی کـه علم قاضی با ادلّه قانونی دیگر در تعارض باشد، اگرعلم بیّن باقی بماند، آن ادلّه برای قاضی معتبر نیست و قاضی با ذکر مستندات علم خود و جهات رد ادله دیگر، رای صادر می کند. چنانچه برای قاضی علم حاصل نشود، ادله قانونی معتبر است و بر اساس آنها رای صادر می شود.

در تعارض سایر ادلّه با یکدیگر، اقرار بر شهادت شرعی، قسّامه و سوگند مقدم است. همچنین شهادت شرعی بر قسّامه و سوگند تقدم دارد.