قانون معاهده معاضدت حقوقی متقابل در امور کیفری بین ایران و ویتنام مصوب 1403/12/05

ماده 10

تحصیل ادله و اخذ اظهارات

1 ـ طرف درخواست شونده بنا به درخواست و طبق قوانین خود، اقلام ادله، شهادت ها یا اظهارات اشخاص را اخذ خواهد کرد یا ممکن است از آنها بخواهد که چنین اقلام ادله ای را برای ارسال به طرف درخواست کننده ارائه دهند.

2 ـ شخصی که به موجب این ماده فراخوانده می شود تا در طرف درخواست شونده ادله ای ارائه دهد، می تواند در موارد زیر از ارائه ادله خودداری کند:

الف) قوانین طرف درخواست شونده به آن شخص اجازه دهد یا او را ملزم کند در شرایط مشابه در جریان رسیدگی هایی که در طرف درخواست شونده شروع می شود، از ارائه ادله خودداری کند؛ یا

ب) قوانین طرف درخواست کننده به آن شخص اجازه دهد یا او را ملزم کند که در شرایط مشابه در جریان رسیدگی هایی که در طرف درخواست کننده شروع می شود از ارائه ادله خودداری کند.

3 ـ اگر هر شخصی در طرف درخواست شونده ادعا کند که به موجب قوانین طرف درخواست کننده، حق یا تکلیفی برای خودداری از ارائه ادله وجود دارد، مرجع مرکزی طرف درخواست کننده، بنا به درخواست، گواهی رسمی در مورد وجود آن حق یا تکلیف را به مرجع مرکزی طرف درخواست شونده ارائه خواهد کرد. در صورت فقدان ادله خلاف آن، این گواهی رسمی دلیلی کافی برای موارد ذکر شده در آن خواهد بود.

4 ـ چنانچه شخص احضار شده ادعای مصونیت، عدم اهلیت یا مزایایی به موجب قوانین طرف درخواست کننده داشته باشد، طرف درخواست شونده مراتب را به طرف درخواست کننده اطلاع خواهد داد.

5 ـ از نظر این ماده، ارائه یا اخذ ادله شامل تهیه اسناد، سوابق و سایر مدارک خواهد بود.