قانون موافقتنامه معاضدت حقوقی دوجانبه در موضوعات کیفری بین ایران و امارات متحده عربی مصوب 1389/09/30

ماده 11

اخذ شهادت خارج از قلمرو طرف درخواست شونده

1 ـ چنانچه طرف درخواست کننده تقاضای حضور شخصی که در قلمرو طرف درخواست شونده می باشد را داشته باشد، طرف درخواست شونده از آن شخص برای اداء شهادت دعوت خواهد کرد تا در صورت تمایل این کار را انجام دهد. مقام مرکزی طرف درخواست شونده مقام مرکزی طرف درخواست کننده را از اقدام صورت گرفته در این رابطه مطلع خواهد نمود.

2 ـ طرف درخواست کننده باید مشخص کند تاچه حد مخارج فرد فوق الذکر پرداخت خواهد شد. شخصی که با حضور در قلمرو طرف درخواست کننده موافقت می کند می تواند برای پوشش این هزینه ها از طرف درخواست کننده تقاضای پیش پرداخت نماید. این پیش پرداخت می تواند از طریق سفارت یا کنسولگری طرف درخواست کننده پرداخت شود.

3 ـ مقام مرکزی طرف درخواست کننده نباید شخصی را که در اجراء مفاد این ماده در قلمرو وی حاضر شده است به دلیل اعمال یا محکومیت های مربوط به قبل از عزیمت از قلمرو طرف درخواست شونده مشمول ابلاغ، بازداشت یا هر گونه محدودیت آزادی فردی کند، همچنین نباید به دلیل اداء شهادت تحت پیگرد قضائی قرار گیرد، بازداشت شود یا مجازات گردد.

4 ـ چنانچه شخصی که در قلمرو طرف درخواست کننده حاضر شده است آزادی و وسایل ترک کشور طرف درخواست کننده را دارد ولی ظرف سی روز پس از ابلاغ این که دیگر حضورش لازم نیست، آن کشور را ترک نکرده و یا در حالی که آن را ترک کرده است، به اختیار خود به آن کشور برگردد، می توان وی را به دلیل سایر جرایم محاکمه کرد. این مهلت شامل مدتی که وی نمی تواند به دلایل خارج از کنترل خود کشور را ترک کند، نمی شود.