قانون کنوانسیون حقوق کودک مصوب 1372/12/01
ماده 9
1 ـ کشورهای طرف کنوانسیون تضمین می نمایند کـه کودکان علیرغم خواسته شان از والدین خود جدا نشوند، مگر در مواردی کـه مقامات ذیصلاح مطابق قوانین و مقررات و منوط بـه بررسی های قضایی مصمم شوند کـه این جدایی بـه نفع کودک است. این گونه تصمیمات ممکن است در موارد خصوصی از قبیل سوء استفاده و یا بی توجهی والدین از کودک و یا هنگام جدا شدن والدین ضرورت یابد و در این صورت باید در مورد محل اقامت کودک تصمیمی اتخاذ شود. 2 ـ در هر یک از مراحل دادرسی مربوط بـه پاراگراف اول ماده 9 باید بـه تمام طرف های ذی نفع فرصت داده شود در مراحل دادرسی شرکت کرده و نظرات خود را ابراز کنند. 3 ـ کشورهای طرف کنوانسیون حق کودکی کـه از یکی یا هر دو والدین جدا شده را مبنی بر حفظ روابط شخصی و تماس مستقیم با والدین بطور منظم رعایت خواهند نمود مگر در مواردیکه این امر مغایر منافع کودک باشد. 4 ـ هنگامی کـه جدایی ناشی از اقدامات دولت از قبیل بازداشت، زندانی کردن، تبعید، اخراج یا مرگ (منجمله مرگی کـه در حین توقیف بودن شخص صادر شود) یکی یا هر دو والدین و یا کودک باشد، کشور طرف کنوانسیون بنا بـه درخواست، والدین یا کودک یا در صورت اقتضا یکی از اعضای خانواده را در جریان اطلاعات ضروری در مورد اموال فرد غایب خانواده قرار خواهد داد، مگر در مواردی کـه دادن این گونه اطلاعات مضر بـه حال کودک باشد. کشورهای طرف کنوانسیون همچنین تضمین خواهند نمود کـه تسلیم این درخواست فی نفسه عواقبی برای افراد مربوطه در پی نداشته باشد.
