قانون کنوانسیون حقوق کودک مصوب 1372/12/01
ماده 23
1 ـ کشورهای طرف کنوانسیون اذعان دارند کودکی کـه ذهناً یا جسماً دچار نقص می باشد باید در شرایطی کـه متضمن منزلت و افزایش اتکا بـه نفس باشد و شرکت فعال کودک در جامعه را تسهیل نماید، از یک زندگی آبرومندانه و کامل برخوردار گردد. 2 ـ کشورهای طرف کنوانسیون حق کودکان معلول را برای برخورداری از مراقبت های ویژه بـه رسمیت می شناسند و ارائه این مراقبت ها را بنا بـه اقتضاء مناسب شرایط والدین و یا مسئولین کودک و منوط بـه وجود منابع، بـه اینگونه کودکان و کسانی کـه مسئول مراقبت از وی هستند، تشویق و تضمین خواهند کرد. 3 ـ با تشخیص نیازهای ویژه کودک معلول، کمک های مقرر شده در پاراگراف 2 ماده حاضر در صورت امکان می بایست بطور رایگان و با در نظر گرفتن منابع مالی والدین و یا مسئولین کودک انجام گیرد و می بایست بـه نحوی برنامه ریزی شود کـه کودک معلول بتواند دسترسی مؤثر بـه آموزش، تعلیم و تربیت و خدمات مراقبتی بهداشتی، خدمات توانبخشی، آمادگی برای اشتغال و ایجاد فرصت بـه روشی کـه موجب دستیابی کودک بـه حداکثر کمال اجتماعی و پیشرفت شخصی از جمله پیشرفت فرهنگی و معنوی وی می شود داشته باشد. 4 ـ کشورهای طرف کنوانسیون در سایه همکاری های بین المللی، مبادله اطلاعات لازم را در زمینه مراقبت های بهداشتی پیشگیری، معالجات پزشکی، روانشناسی و عملی کودکان معلول منجمله انتشار و در دسترس قرار دادن اطلاعات مربوط بـه روش های توانبخشی، آموزش و خدمات حرفه ای با هدف قادر ساختن کشورهای طرف کنوانسیون بـه پیشبرد توانایی ها و مهارت های خود و گسترش تجربیات آنان در این زمینه ها، افزایش خواهند داد. در این ارتباط، بـه نیازهای کشورهای در حال رشد توجه خاصی مبذول خواهد شد.
