قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21

تشخیص صلاحیّت یا عدم صلاحیت هر دادگاه نسبت بـه دعوایی کـه بـه آن رجوع شده است، با همان دادگاه است. مناط صلاحیّت تاریخ تقدیم دادخواست است، مگر در موردی کـه خلاف آن مقرّر شده باشد.

در صورتی کـه دادگاه رسیدگی کننده خود را صالح بـه رسیدگی نداند با صدور قرار عدم صلاحیّت، پرونده را بـه دادگاه صلاحیّت دار ارسال می نماید. دادگاه مرجوعٌ الیه مکلّف است خارج از نوبت نسبت بـه صلاحیّت اظهارنظر نماید و چنانچه ادعای عدم صلاحیّت را نپذیرد، پرونده را جهت حل اختلاف بـه دادگاه تجدیدنظر استان ارسال می کند. رای دادگاه تجدیدنظر در تشخیص صلاحیّت لازم الاتّباع خواهد بود. تبصره ـ در صورتی کـه اختلاف صلاحیّت بین دادگاه های دو حوزه قضایی از دو استان باشد، مرجع حل اختلاف به ترتیب یاد شده، دیوان عالی کشور می باشد.

هر گاه بین دادگاه های عمومی، نظامی و انقلاب در مورد صلاحیّت، اختلاف محقّق شود، همچنین در مواردی کـه دادگاه ها اعم از عمومی، نظامی و انقلاب بـه صلاحیّت مراجع غیر قضایی از خود نفی صلاحیّت کنند و یا خود را صالح بدانند، پرونده برای حل اختلاف بـه دیوان عالی کشور ارسال خواهد شد. رای دیوان عالی کشور در خصوص تشخیص صلاحیّت، لازم الاتباع می باشد.

رسیدگی به قرار های عدم صلاحیّت در دادگاه تجدیدنظر استان و دیوان عالی کشور، خارج از نوبت خواهد بود.

هر گاه بین دیوان عالی کشور و دادگاه تجدیدنظر استان و یا دادگاه تجدیدنظر استان با دادگاه بدوی در مورد صلاحیّت اختلاف شود، حسب مورد؛ نظر مرجع عالی لازم الاتباع است.