قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21

بهای خواسته از نظر هزینه دادرسی و امکان تجدیدنظرخواهی همان مبلغی است کـه در دادخواست قید شده است، مگر این کـه قانون ترتیب دیگری معین کرده باشد.

بهای خواسته بـه ترتیب زیر تعیین می شود: 1 ـ اگر خواسته پول رایج ایران باشد، بهای آن عبارت است از مبلغ مورد مطالبه، و اگر پول خارجی باشد، ارزیابی آن بـه نرخ رسمی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در تاریخ تقدیم دادخواست، بهای خواسته محسوب می شود؛ 2 ـ در دعوای چند خواهان کـه هر یک قسمتی از کل را مطالبه می نماید، بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع تمام قسمت هایی کـه مطالبه می شود؛ 3 ـ در دعاوی راجع بـه منافع و حقوقی کـه باید در مواعد معین استیفاء و یا پرداخت شود، بهای خواسته عبارت است از حاصل جمع تمام اقساط و منافعی کـه خواهان خود را ذی حق در مطالبه آن می داند. در صورتی کـه حق نامبرده محدود بـه زمان معیّن نبوده و یا مادام العمر باشد، بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع منافع ده سال یا آنچه را کـه ظرف ده سال باید استیفاء کند؛ 4 ـ در دعاوی راجع بـه اموال، بهای خواسته مبلغی است کـه خواهان در دادخواست معیّن کرده و خوانده تا اوّلین جلسه دادرسی به آن ایراد و یا اعتراض نکرده، مگر این کـه قانون ترتیب دیگری معیّن کرده باشد.

چنانچه نسبت بـه بهای خواسته، بین اصحاب دعوا اختلاف حاصل شود و اختلاف مؤثر در مراحل بعدی رسیدگی باشد، دادگاه قبل از شروع رسیدگی با جلب نظر کارشناس، بهای خواسته را تعیین خواهد کرد.