قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21

در هر مرحله از دادرسی مدنی، طرفین می توانند دعوای خود را بـه طریق سازش خاتمه دهند.

در صورتی کـه در دادرسی؛ خواهان یا خوانده متعدّد باشند، هر کدام از آنان می تواند جدا از سایرین با طرف خود سازش نماید.

سازش بین طرفین یا در دفتر اسناد رسمی واقع می شود یا در دادگاه و نیز ممکن است در خارج از دادگاه واقع شده و سازش نامه غیر رسمی باشد.

هر گاه سازش در دفتر اسناد رسمی واقع شده باشد، دادگاه ختم موضوع را به موجب سازش نامه در پرونده مربوط قید می نماید و اجرای آن تابع مقررات راجع بـه اجرای مفاد أسناد، لازمُ الاجرا خواهد بود.

هر گاه سازش در دادگاه واقع شود، موضوع سازش و شرایط آن بـه ترتیبی کـه واقع شده، در صورت مجلس منعکس و بـه امضای دادرس و یا دادرسان و طرفین می رسد. تبصره ـ چنانچه سازش در حین اجرای قرار واقع شود، سازش نامه تنظیمی توسط قاضی مجری قرار در حکم سازش بـه عمل آمده در دادگاه است.

هر گاه سازش خارج از دادگاه واقع شده و سازش نامه غیررسمی باشد، طرفین باید در دادگاه حاضر شده و بـه صحت آن اقرار نمایند. اقرار طرفین در صورتمجلس نوشته شده و بـه امضای دادرس دادگاه و طرفین می رسد. در صورت عدم حضور طرفین در دادگاه بدون عذر موجّه دادگاه بدون توجّه بـه مندرجات سازشنامه، دادرسی را ادامه خواهد داد.

دادگاه پس از حصول سازش بین طرفین بـه شرح فوق رسیدگی را ختم و مبادرت بـه صدور گزارش اصلاحی می نماید. مفاد سازش نامه که طبق مواد فوق تنظیم می شود، نسبت بـه طرفین و وراث و قائم مقام قانونی آن ها نافذ و معتبر است و مانند أحکام دادگاه ها بـه موقع اجرا گذاشته می شود، چه این کـه مورد سازش مخصوص بـه دعوای مطروحه بوده یا شامل دعاوی یا امور دیگری باشد.

هر گاه سازش محقّق نشود، تعهّدات و گذشت هایی کـه طرفین هنگام تراضی بـه سازش به عمل آورده اند، لازم الرعایه نیست.