قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21

دلیل؛ عبارت از امری است کـه اصحاب دعوا برای اثبات یا دفاع از دعوا بـه آن إستناد می نمایند.

دلایلی کـه برای اثبات عقود یا إیقاعات یا تعهّدات یا قراردادها اقامه می شود، تابع قوانینی است کـه در موقع إنعقاد آن ها مجری بوده است، مگر این کـه دلایل مذکور از ادلّه شرعیه ای باشد کـه مجری نبوده و یا خلاف آن در قانون تصریح شده باشد.

دلایلی کـه برای اثبات وقایع خارجی از قبیل ضمان قهری، نسب و غیره اقامه می شود، تابع قانونی است کـه در موقع طرح دعوا مجری می باشد.

اصل برائت است، بنابراین اگر کسی مدعی حق یا دینی بر دیگری باشد، باید آن را اثبات کند، در غیر این صورت با سوگند خوانده حکم برائت صادر خواهد شد.

در صورتی کـه حق یا دینی بر عهده کسی ثابت شد، اصل بر بقای آن است مگر این کـه خلاف آن ثابت شود.

در کلیه امور حقوقی، دادگاه علاوه بر رسیدگی بـه دلایل مورد استناد طرفین دعوا، هرگونه تحقیق یا اقدامی کـه برای کشف حقیقت لازم باشد، انجام خواهد داد.

رسیدگی بـه دلایلی کـه صحّت آن بین طرفین مورد اختلاف و مؤثر در تصمیم نهایی باشد، در جلسه دادرسی به عمل می آید، مگر در مواردی کـه قانون طریق دیگری معیّن کرده باشد.

تاریخ و محل رسیدگی بـه طرفین اطّلاع داده می شود، مگر در مواردی کـه قانون طریق دیگری تعیین کرده باشد. عدم حضور أصحاب دعوا مانع از اجرای تحقیقات و رسیدگی نمی شود.