قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21

آرای دادگاه های عمومی و انقلاب در امور حقوقی قطعی است، مگر در مواردی کـه طبق قانون قابل درخواست تجدیدنظر باشد.

أحکام زیر قابل درخواست تجدیدنظر می باشد: الف ـ در دعاوی مالی کـه خواسته یا أرزش آن از سه میلیون ریال متجاوز باشد؛ ب ـ کلیّه أحکام صادره در دعاوی غیرمالی؛ ج ـ حکم راجع بـه متفرّعات دعوا در صورتی کـه حکم راجع بـه اصل دعوا قابل تجدیدنظر باشد. تبصره ـ أحکام مستند بـه اقرار در دادگاه یا مستند بـه رأی یک یا چند نفر کارشناس کـه طرفین کتباً رأی آنان را قاطع دعوا قرار داده باشند، قابل درخواست تجدیدنظر نیست مگر در خصوص صلاحیّت دادگاه یا قاضی صادرکننده رأی.

قرار های زیر قابل تجدیدنظر است، در صورتی کـه حکم راجع بـه اصل دعوا قابل درخواست تجدیدنظر باشد: الف ـ قرار إبطال دادخواست یا رد دادخواست کـه از دادگاه صادر شود؛ ب ـ قرار رد دعوا یا عدم إستماع دعوا؛ ج ـ قـرار سقوط دعوا؛ د ـ قرار عدم اهلیّت یکی از طرفین دعوا.

در صورتی کـه طرفین دعوا با توافق کتبی حق تجدیدنظر خواهی خود را ساقط کرده باشند، تجدیدنظر خواهی آنان مسموع نخواهد بود، مگر در خصوص صلاحیّت دادگاه یا قاضی صادرکننده رأی.

مرجع تجدیدنظر آرای دادگاه های عمومی و انقلاب هر حوزه ای، دادگاه تجدیدنظر مرکز همان استان می باشد.

اشخاص زیر حق درخواست تجدیدنظر دارند: الف ـ طرفین دعوا یا وکلا و یا نمایندگان قانونی آن ها. ب ـ مقامات مندرج در تبصره (1) ماده (326) در حدود وظایف قانونی خود.