قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399/02/23
ماده 17
هر کس از وقوع جرم یا شروع بـه آن یا خطر شدید و قریب الوقوع علیه طفل یا نوجوانی مطلع بوده یا شاهد وقوع آن باشد و با وجود توانایی اعلام و گزارش بـه مقامات یا مراجع صلاحیتدار و کمک طلبیدن از آنها از این امر خودداری کند یا در صورت عدم دسترسی بـه این مقامات و مراجع و یا عدم تاثیر دخالت آنها در رفع تجاوز و خطر، از اقدامات فوری و متناسب برای جلوگیری از وقوع خطر و یا تشدید نتیجه آن امتناع کند، مشروط بر اینکه با این اقدام، خطری مشابه یا شدیدتر و یا خطر کمتر قابل توجهی متوجه خود او یا دیگران نشود، بـه یکی از مجازات های درجه شش قانون مجازات اسلامی محکوم می شود. تبصره ـ اگر مرتکب جرم مذکور در این ماده از افرادی باشد کـه مطابق قوانین و مقررات و یا بر حسب وظیفه شغلی مکلف بـه اعلام، گزارش یا کمک می باشند و یا بـه اقتضای حرفه خود می توانند کمک موثری کنند، بـه دو یا هر سه مجازات درجه شش قانون مجازات اسلامی و حسب مورد بـه انفصال موقت از خدمات دولتی یا عمومی یا محرومیت از فعالیت در آن حرفه بـه مدت شش ماه تا دو سال محکوم می شود.
